امسال با شادی آغاز و با اندوهی سنگین ادامه یافت در ابتدای نوروز 97 سه مقاله از من چاپ شد دو مقاله ی اصلی و یک نامه به سردبیر اینجا می توانید فول تکست مقاله ی اول و اینجا هم می توانید چکیده یا ابسترا

روز سعدی (اول اردیبهشت ماه جلالی سال 656 )

و

روز وفات سهراب سپهری (اول اردیبهشت ماه سال 1359)

و

روز تولد قیصر امین پور (دوم اردیبهشت سال 1348)

سه شاعر محبوب من

برف تهران برای همه شادی آفرین نبود برف بسیار زیباست خیلی قشنگ و عالی کودکان آدم برفی می سازند و به برف بازی می پردازند اما در دنیای آدم بزرگ ها پشت بامی چکه می کند و خانه ی پیرزن تنهای ساکن آن آرامش

تصمیم گرفتم چند بیت از سعدی عزیز مهمان تان کنم: 1 سعدی همه روزه پند مردم می گوید و خود نمی کند گوش 2 ای سیم تن سیاه گیسو کز فکر سرم سپید کردی بسیار سیه، سپید کردست دوران سپهر لاجوردی

حال زیاد خوشی ندارم

و حتی حوصله ی توضیح دادنش را

روزگار می گذرانم

و به قول قیصر:

شادم که می گذرد این روزها

یاد مردهای سبیل کلفت قدیم به خیر که صبح از در خونه می زدند بیرون و می گفتند:

«الهی تکیه بر لطف تو کردم

یا علی مدد

خدایا به امید تو

نه به امید خلق روزگار»

خداحافظ توانیر

خداحافظ بلغارستان

سلام عباس آباد

سلام پاکستان

سلام افغانستان

من آن نی ام که حلال از حرام نشناسد

شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام

آن روز رویایی و دوست داشتنی با رسیدن عزیزترین دوستانم از اهواز به شیراز، آغاز شد.

خیلی خوشحال بودم (و هنوز هم هستم) که بالاخره به دستت آوردم.

حالا درست هفده سال از آن روز و از آن شب می گذرد.

بغض ها و لبخندهای زیادی را با هم تجربه کرده ایم. اما مهمترین خوشحالی زندگی من داشتن توست.

خوشحالم که تعداد تاریخ های مهم و مقدّس مان به یکی محدود نمی شود و من به هزار بهانه در هزار تاریخ می توانم برایت بنویسم و در گوش زیبایت نجوا کنم که :

دوستت دارم مریم عزیز من